عبدالله بن الحسن بهانه را میگیرد

صدای باز شدن درهای آسمان را گویند اذان

جای از خودگذشتگی از خدا گذشتیم!

من قهرمان چندین دوره المپیک گناه ام مشعل جهنم را قرار است من روشن کنم!

امشب صدای اذان که می آید پدر در کنار سفره نیست فُزت و ربِ الکعبه

وقتی به یاد می آورم این همه کم محلی به خدا را احساس می کنم او ساعت ها پشت در اتاقش دو زانو نشسته و فقط برای من اشک ریخته…