اونی که بالا سرمونه

کویر سرانجام جنگلی بود که برای خدا زندگی نکرد

خدایا استغفارهایم به استهزایت کشیده شده اند نه؟! . . . حضرت رضا فرمود:  …و المستغفر من ذنب و یفعله کالمستهزء بربّه

هنوز دعایمان بوی امتحان خدا می دهد . . چرا باید یک دنیا تردید ما را بله بگوید خدا؟!

دلم شور می زند و این یعنی تا توکل خیلی راه مانده است!

دردها ومشکلات واسطه بین ما و خدا هستند. هرچه بیشتر رفت و آمدمان درب خانه اش بیشتر..

وقتی به یاد می آورم این همه کم محلی به خدا را احساس می کنم او ساعت ها پشت در اتاقش دو زانو نشسته و فقط برای من اشک ریخته…

مزه ارتباط به پنهانی بودنش است این را از امر به نماز شب فهمیده ام!

خدایا ببخش که یک عمر عاشقانه هایم را خرج این و ان کردم! و به تو  فقط یک مشت خمیازه و کسلی و بی حوصلگی تحویل دادم!

قران هم که باشی هم نشین شامیان شوی جایت روی نیزه هاست!

کنجکاوی مرا به کجاها که نکشاند؟ برای دیدن عفو ودریای رحمتت تن به گنه دادم!

دست کم گرفتم گناهان کوچک را. و امروز که در گناهان کبیره می سوزم. تازه دوزاری افتاد که گناه صغیره سکوی پرتاب گناه کبیره است.

خدا دنیا را پر از ادم کرد تا بگردی و بچشی و ببینی جای رابطه با او را هیچ کس پر نخواهد کرد.